Index Telesne Mase - BMI (Body Mass Index) je mera telesne masnoće i važi za odrasle i žene i muškarce.
BMI prikazuje odnos težine i visine tela, medjutim ne uzima u obzir telesnu gradju pojedinca, pa je njegova upotreba ograničena. BMI ne može ilustrovati procenat masnog tkiva u odnosu na mišićnu ili
koštanu masu – što su osnovni kriterijumi za procenu da li je odredjena osoba debela ili mršava. Pojedinci s velikom telesnom masom i visokim BMI indeksom ne mogu se automatski kategorizovati kao gojazni;
na primer, kod bodybuildera i krupno gradjenih ljudi, udeo mišićne i koštane mase u odnosu na visinu je velik, ali to ne znači da su debeli. Stoga BMI ne može biti merilo za procenu zdravlja odn. gojaznosti,
ali se koristi kao dobra statistička mera uhranjenosti.
Klinička upotreba
Uprkos ograničenjima BMI indeksa u kliničkoj praksi, BMI se koristi u mnogim javnim zdravstvenim kampanjama kao približno merilo idealne težine - jer ga je lako izračunati kod kuće, uz upotrebu
sveprisutnih mjerila: tjelesne vage i metra.
Upotreba BMI indeksa za odredjivanje idealne težine može zbuniti. Za dijagnostikovanje gojaznosti postoje puno bolje metode i tačniji aparati, koji su dostupni zdravstvenim radnicima.
Na primer, 'skinfold' test, kod kojeg se precizno meri debljina potkožnih naslaga sala, će dati preciznije i medicinski korisnije rezultate. A za stvarno precizno odredjivanje gojaznosti, neophodni su
i 'skinfold' test i merenje bioelektričkog otpora.
U slučajevima gdje je gojaznost (ili mršavost) očigledna, korisnost i upotreba BMI indeksa su ograničeni. Neka istraživanja pokazuju da muškarci s BMI indeksom koji ih označava kao 'blago gojazne'
(25-27 za prosečnog muškarca) u stvarnosti žive duže i zdravije od proseka. No greške u BMI procenama, mogu imati i istorijske razloge, s obzirom da je klasifikacija prema BMI indeksu razvijena u
doba kada su glad i pothranjenost bili puno češći nego gojaznost.
